Irish Blog Awards 2011

13 02 2011

Just a quick note to say that this blog has been nominated in the Best Newcomer category at the Irish Blog Awards http://awards.ie/blogawards/. Judges will be whittling down the finalists so watch this space to see if it made the cut.

Thanks to everyone who nominated the blog, I really appreciate it.

________________________________________________________

Dim ond nodyn bach i ddweud bod y blog hwn wedi cael ei henwebu yn y categori Blog Newydd Gorau yng Ngwobrau Blog Gwyddelig: http://awards.ie/blogawards/. Bydd y beirniaid yn dewis yr flogiau fydd yn mynd i’r rownd derfynol, felly dewch yn ôl i weld os fydd yr blog yn llwyddiannus.

Diolch i bawb wnaeth enwebu yr blog.





What’s in a name?

27 01 2011



When I tell people my name outside Wales they usually respond with “WHAT?!” When I first left Wales as an innocent (“yeah right” some of you may exclaim) 18-year-old I went by the name Harry because the day I moved into our cramped student digs in East Anglia and introduced myself I was told “Well, you’ll have to change that because we can’t say it.” So Harry stuck and there was more than one occasion that I turned up for work through a bar staff temping agency that I was told “Oh, we were expecting a boy!”

These days I go by my full name and it gets butchered by people who haven’t heard my name before. When I moved to Ireland however the tables were turned and names like Aoife, Caoimhe and Caitríona had me flummoxed. I had to get people to say them for me and then I repeated them over in my head before I called any of these people.  So now I do have some sympathy for those poor people who see my name and call me Gdgasdtadiagdqwiwq. (They’re lucky they don’t have to call up and ask for my friend Llinos!)

Something interesting came up this week which led to me thinking – should a name be pronounced the correct way or the way the bearer of the name sees fit? A perfect example is Llywelyn: more often than not it’s pronounced Loo-El-un when the correct Welsh pronunciation is Llyw- el-in (Ll as in Llanelli). This week I heard of someone called Siân saying their name as Si-ann (si as in Simon). I was all ready for the “That’s not how you say it” rant, but then I thought, If she wants to say it that way then it’s her choice, isn’t it? I know more than one Irish person who grits their teeth when they hear the American singer Ciara say her name like it’s a large family car made by Ford, but should someone go up to her and say “Come on love, now that’s not how you say your name, so stop it!”

What do you think – would a rose pronounced any other way smell as sweet?





Why I took to the streets of Dublin

29 11 2010

I love Ireland. It’s a part of my heritage (my mother is Irish) and I spent much of my childhood in Dublin going to school in Walkinstown for a year and spending my summers with my grandparents.

Since my first journey on the ferry from Holyhead I took as a baby I have seen Ireland change: the years when women sold lighters on Henry Street “four for a pound”, the opening of the new shopping centre in Tallaght, the switch to the Euro and later the boom years.

I moved to Dublin in 2007 to further my education. The city was doing well, but had lost much of the identity I remembered from my childhood. The women selling items from prams were gone, some of the Irish shops we used to frequent were replaced by big name retailers selling clothes at higher prices than the UK and the small corner shop with the family name was boarded up.

But in the years since I arrived things have turned again and you can see the changes all around you, from the closed shops to the increase in homeless people on the streets.

When I finished my course in 2008 I got a minimum wage job and tried to make ends meet. I could just pay my rent, but had little money for nights out or for trips back to Wales.  I got another job so I could have extra cash and ended up working from 9am to 11pm and arriving home at midnight. I have never been so tired in my whole life.

So when I heard the government plans to cut the minimum wage I was disappointed.  I can understand that there are people who are already struggling to make ends meet and now they’ll have to cut back even further.  I am angry that the Irish government’s methods of saving money attacks the people who can least afford it and doesn’t take enough from the overpaid fat cats who partied during the good times and don’t want to pick up the bar tab.

That is one of the reasons why I was one of those who took to the streets on Saturday to make sure the government know and the rest of the world can see that the people think that this is not acceptable.





Ddyledion Iwerddon

18 11 2010

Dylai pawb wedi clywed am sefyllfa economaidd Iwerddon erbyn hyn (er roedd un ddynes yn gwaith ddim ‘di clywed).

Rydw i newydd dathlu y trydydd pen-blwydd ers i mi gyrraedd ar yr ynys werdd yma, ac yn yr amser yna mae’r sefyllfa economaidd wedi mynd o ddrwg i llanast rhyngwladol.
(I weld lle mae pob dim yn mynd o’i le gallwchbwrw golwg ar y BBC yn erthygl am y sefyllfa.)

Nid yw bywyd y tu mewn i’r swigen mor ddrwg. Mae cyflogau yn dal i fod yn uwch nag yn y Prydain, person di-waith yn ei gael, fodd bynnag, ni ellir sefyllfa yma parhau fel hyn.
Mae llywodraeth Iwerddon gwario yn ystod yr adegau da ac ddim yn buddsoddi ar gyfer diwrnod glawog fel yr rhai sydd yn bodoli heddiw. Maent hefyd yn gadael i fanciau gael i ffwrdd â llofruddiaeth ac wedyn i sicrhau y banciau – ag Iwerddon oedd yr wlad gyntaf yn y byd i wneud hynny.

Fy marn i yw bod y llywodraeth Gwyddelig wedi pydru i’r craidd, ac er bod y llywodraeth Cymru ag Llundain yn bell o fod yn berffaith, rwy’n amau y byddent yn mynd i ffwrdd gyda hanner y pethau mae Fianna Fáil wedi gwneud. Beth bynnag, nid yw pob bys yn rhoid yr bai ar Brian Cowan, roedd Bertie Ahern gyda ran fawr i’w chwarae yn dinistrio’r economi Gwyddelig a llwyddo i gadael yn ddi-bai am yr sefyllfa mae Iwerddon mewn heddiw.

Felly, ar hyn o bryd o’r tu mewn i’r wlad dydi pethau yn ymddangos i fod yn rhy ddrwg, ond mae pawb yn barod i bethau waethygu cyn iddynt wella.





Aderyn Papur

9 11 2010

Es i ar daith i’r Gorllewin dros yr penwythnos. Cyn i bawb godi ar fore Sul cerddais i lawr i’r traeth tra’n gwrando i Alun Tan Lan. Calon llawn hiraeth am Gymru.





Byw bywyd Cymraeg yn Iwerddon

3 09 2010

Yr mis yma, fydda’i wedi bod yn byw yma yn Ddulyn ers 3 mlynedd. Yr diwrnod wnes i dal yr llong o Gaergybi doeddwn i ddim ‘di ystyred fydda’i dal yma yn 2010. Roeddwn i wedi meddwl dod i’r ddinas i astudio tra roeddwn i’n byw yn Llundain – dwi’n caru Llundain, ag roeddwn i wrth fy modd yn byw yno, ond roedd o’n bell o adra ag doedd gen i ddim teulu yno.
Mae Mam yn wreiddiol o Dulyn ond wedi byw yn Cymru ers 27 mlynedd ers iddi symyd i Meirionnydd pan gafodd Dad swydd yn yr ardal. Mae hi wedi dysgu Cymraeg ag yn defnyddio fo yn ei bywyd pob dydd.

Beth, bynnag…Mae rhan fwyaf o teulu Mam dal yma, felly gen i domen o cefnderoedd yn yr ddinas sydd yr un oed a fi. Dyna un o’r rhesymau mwyaf dros symyd yma, ag ynol yn 2007 roedd yr economi dal yn iach (stori gwahanol erbyn hyn).
Pan symudais yma roedd un o fy ffrindiau agos yn byw yma felly roeddwn i’n siarad Cymraeg yn dyddiol, ond roedd rhaid i’r ffrind symyd ag felly aeth fy nefnydd o’r iaith i lawr yn sylweddol.

Pan oeddwn yn byw yn Lloegr, darganfyddais fod yn well bod yn ngwmni y Cymru yn ystod y gêmau rygbi – naill ai i dathlu ein llwyddiant neu i yfed wedi colled. Pan symudais i Ddulyn darganfyddais yr Gymdeithas Draig Werdd yma ag drwy nhw wnes i gyfarfod o dwy o’m frindiau agos yma sy’n siarad Cymraeg. Mae’r Gymdeithas yn 90% yn dynion o’r De sydd wedi syrthio mewn cariad gyda merched o’r Werddon (bechod), ond dydi’r rhan fwyaf ddim yn siarad Cymraeg. Ond mae yna gymuned fach braf o Gymru yma, ag mae yna rhai o’r hennoed sydd wedi treulio rhan fwyaf o’i bywydau ar ochor yma o’r Mor iwerddon ond dal i siarad Cymraeg ag yn cany yn yr Côr Meibion.

Yr rhai sydd yn pleser fawr i gyfarfod yw’r Gwyddelod sydd wedi dysgu Cymraeg. Mae ei acen yn wych, ag dim ond pan mae gair saesneg yn disgyn i fewn i’r sgwrs oes modd clywed ei acen Gwyddelig. Mae’n acen hyfryd, ag mae gan siaradwyr Gwyddeleg parch mawr i’r Cymru ag y ffordd rydym yn cofleidio ein iaith. Mae’r agwedd o di-siaradwyr Gwyddeleg tuag at ei iaith ei hunain o fy mrofiad i yn llawn amarch, ag mae llythyrau wedi bod yn llenwi’r papurau yn diweddar o blaid torri gwersi Gwyddelig o’ r cwricwlwm. Rwyf hyd yn oed wedi cael Gwyddelod yn dweud wrthaf fod yr iaith Gymraeg wedi marw, ag yn waeth byth fod ni’n ‘West Brits’…wel, gallwch chi dychmygu fy amateb i.
Ond, serch hynny mae yr rhan fwyaf o bobol yn llawn diddordeb am Cymru a’r iaith ag mae aelodau o’r swyddfa yn dysgu geiriau pob wythnos  (cacen a paned yw’r ffefryn hyd yn hyn).

Felly, mae modd siarad Cymraeg yn bywyd bob dydd yma yn Iwerddon, ag mae’r rhyngrwyd yn galluogi mi i gyfarthrebu yn yr Gymraeg i fy ffrindiau yn bob rhan o’r byd.

Rwyf wedi mwynhau Diwrnod Pethau Bychain ag bob parch i bawb a gymerodd rhan.